புத்திசாலிகளும் சிந்தனையாளர்களும்…

மார்ச் 3, 2010 at 12:57 பிப (சொற்பொருள்) (, , , , , )

ஆங்கிலத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு என்று எனது நண்பர் ஒரு முறை என்னிடம் சொன்னார் அது “inteligent people are poor thinkers”. இதைப்பற்றி கொஞ்சம் சிந்தனை செய்த பொது எனக்கு தோன்றியவை இங்கே எழுதி வைக்கலாம் என்று நினைத்தேன். அதுவே இந்த இடுகைக்கும் உங்களை தொந்தரவு செய்வதற்கும் காரணம்.
 
சிந்தனையாளர்கள்…
 
சிந்தனையாளர்களை வரையறை செய்ய முயன்ற போது சிந்தனையை வரையறை செய்வதற்கான தேவை எழுந்தது. சிந்தனை என்றால் நமக்கு தெரிந்த தகவல் / செய்திகளை அடுக்கி அதிலிருந்து ஒரு முடிவை எடுக்க முயற்சிப்பது என்று கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன்.
 
சிந்தனையின் பயன்கள் எனும் போது மிக அதிகமான சாத்தியக் கூறுகளை வைத்து முடிவெடுப்பது, இதில் முடிவெடுப்பது கால தாமதமானாலும் முடிவு பெரும்பாலும் தவறாக இருப்பதில்லை. ஆனால் அந்த முடிவெடுப்பதற்கு ஆகும் கால தாமதம் சில நேரங்களில் ஆண்டுக்கணக்கில் (சிலருக்கு வாழ்க்கைத் தேடலாகவும்) கூட ஆகலாம். ஆனால் அப்போது கிடைக்கும் பலன் பல படிகளை ஒரே அடியாக தாவுவதற்கு வழிவகுக்கும்.  
 
இப்போது சிந்தனையின் பிரச்சினையை அடுக்க முயன்றால் அதிலேயே சிந்தனையாளர்களின் பிரச்சினையை உருவாக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.
 
நமது மூளையின் செய்தி / தகவல் களஞ்சியத்தை ஒரு முடிவெடுக்க அலசும் போது அது ஏறக்குறைய ஒரு கூகிள் தேடுபொறியின் கண்டுபிடிப்பைப் போலவோ அல்லது அதற்கு அதிகமான தகவல்களையோ / செய்திகளையோ தருகிறது. இப்போது நம்முடைய அடுத்த கவலை இதில் எது நமக்குத் தேவையானது எது தேவையற்றது என்பதை மேலும் தேடுவது. நாம் ஒரு செய்தியை பிடித்து தேடும் போது அதில் நமக்கு மேலும் கிளைகள் கிடைக்கிறது, இவ்வாறு நாம் கிளைகளை பிடித்து முன்னேறி முன்னேறி ஒரு சில கிளைகளுக்கு பிறகு அது நமக்கு பயன்படாது என்று அறிவோமானால் அதற்கு ஆகும் நேர விரயம் நமது முடிவெடுக்கும் நேரத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. மேலும் நமக்கு தேவையான செய்திகள் / தகவல்கள் (அல்லது துணைத் தகவல்கள்) நம்மிடையே இல்லாமலும் ஆகலாம் அப்போது நமக்கு மேலும் அந்த செய்திகளைப் பற்றி அறிய இன்னும் கூடுதலாக காலம் தேவையாகிறது. 
 
மற்றொரு பெரிய பிரச்சினை ஒரு முடிவு எடுக்கும் போது நாம் ஒரு கருத்துக்களை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் (assumption இதற்கு தமிழில் என்ன சொல்?) எடுத்து இருப்போம், நாம் ஒரு சில கிளைகளின் ஆழத்திற்கு செல்லும் போது அந்த நம்பிக்கைகளை உண்மையாக கருதத் தொடங்கிவிடும் வாய்ப்பு அதிகம் உள்ளது (இதை பொதுவுடைமை, இந்துத்வா சிந்தனையாளர்களிடம்   அதிகம் பார்க்கலாம்) அது நம்மை மிக எளிதாக ஒரு தவறான தீர்வை நோக்கி இட்டுச் செல்லும். அந்த தீர்வுகள் பேரழிவுக்கு கூட இட்டுச் செல்லக் கூடும். பெரும் பாய்ச்சலாக அதிகமான படிகளை பாய்ந்தது போல தோற்றம் அளித்தாலும் அந்த ஏணி அதைவிட பெருமளவு கிழே இறங்கி இருக்கும். இவற்றில் நாம் கவனமாக பார்க்க வேண்டியது அந்த நம்பிக்கை உண்மையாக இருந்திருந்தால் அதைவிட சிறப்பான ஒரு முடிவை நாம் அடைந்து
இருக்க முடியாது என்பதே (இதில் இந்துத்வாக்களின் சிந்தனை பெரும்பாலும் சரியாக இருப்பதில்லை). அதனால் சிந்தனையாளர்களுக்கு உண்மையையும் நம்பிக்கையையும் 
எப்போதும் கவனத்தில் கொண்டு சிந்திக்க வேண்டும். 
 
புத்திசாலிகள்…
 
புத்திசாலிகளை வரையறை செய்ய முயற்சித்த போது அது இவ்வாறு எனக்குள் உருப்பெற்றது. “ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டிய நேரத்தில் (சிறிய முடிவோ பெரிய முடிவோ) அவர்களின் அனுபவத்திலிருந்து அதிகம் குழம்பாமல் ஒரு முடிவை எளிதில் அடைந்து விடுவர்”. இதில் அதிகமான விழுக்காடு பொருந்துவதாகவே இருக்கும். அவ்வாறு இருப்பதினால் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் வெற்றியின் விழுக்காடும் அதிகமாகவே இருக்கிறது. மேலும் தவறாகிவிட்டாலும் கூட அதை சரி செய்வதற்கு அந்த அனுபவத்திலிருந்தே அடுத்த முடிவை எடுக்கின்றனர். இதை செய்வதற்கு ஆழமான சிந்தனை அவர்களுக்கு தேவை இருப்பதில்லை அதனால் தேவையற்ற நேர விரயம் தவிர்க்கப்படுகிறது.
 
இதனால் கிடைக்கும் பயன் அதிகமான வெற்றிகள் அதனால் வாழ்க்கையில் உயர்ச்சி. ஒவ்வொரு முடிவையும் ஒரு படி என்று கொண்டால் நான்கு படிகள் ஏறிய பின் ஒரு படி இறங்குதல். இப்படி செல்லும் போது அவர்களின் வளர்ச்சி அதிகமாகவும் ஓரளவிற்கு சீராகவும் இருக்கிறது.
 
இதனால் வரும் பிரச்சினை சிந்தனை குறைவினால் ஏற்படும் தவறான முடிவுகளை தவிர்க்க முடியாமை. மேலும் அவர் எடுத்த முடிவை விட இன்னும் அதிகம் பலன் தரக்கூடிய ஒரு முடிவை சிந்தனை குறைவினால் தவற விடுதல். இதன் காரணமாக இரண்டு படி ஏற வேண்டிய இடத்தில் ஒரு படி ஏறுதல்.
 
இவர்கள் எப்போதும் தனித் தனியாக இருப்பதில்லை, ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் புத்திசாலித்தனத்தின் கூறுகளும் சிந்தனையின் கூறுகளும் கலந்தே இருக்கும் அவற்றின் விழுக்காட்டில் மற்றுமே வேறுபாடு இருக்கும். அதனால் எப்போது புத்திசாலித்தனதையும் எப்போது சிந்தனையையும் பயன் படுத்தவேண்டும் என்ற தெளிவிருந்தால் நமது வளர்ச்சி அளவிட முடியாததாக இருக்கும்.
 
எப்போது சிந்தனை எப்போது புத்திசாலித்தனத்தை பயன்படுத்தவேண்டும் என்ற முடிவை எடுப்பதற்கு நாம் புத்திசாலிதனத்தை பயன்படுத்தலாம் என்பது எனது கருத்து.
அது எனக்கு இன்னும் முடியவில்லை…

நிரந்தர பந்தம் 2 பின்னூட்டங்கள்

நம்பிக்கையாளர்களே புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு காரணம்…

மார்ச் 2, 2010 at 11:17 முப (சொற்பொருள்) (, , , , , , , )

இந்த இடுகையின் தலைப்பு “நம்பிக்கை உண்மை பொய்” என்பது மட்டுமே, கொஞ்சம் அனைவரையும் திரும்பிப் பார்க்க மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
 
முதலில் இருப்பும் பிறகு தேவையும் உருவான பிறகு நமக்கு மீதம் இருப்பது அந்த தேவையை எப்படி அடைவது என்ற வழிமுறை. இந்த வழிமுறை முன்பே கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள உண்மைகளில் இருந்தோ அல்லது ஒரு சில நம்பிக்கையிலிருந்தோதான் தொடங்க வேண்டும் / முடியும்.
 
இதற்கு நமது முதல் தேவை நம்பிக்கை, உண்மை, பொய் இவற்றிற்கு இடையே உள்ள வேறுபாட்டை முதலில் உணர வேண்டும்.
 
நம்பிக்கை: நமது மனத்தால் நாம் இது இப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைப்பது, நமக்கு நிருபிக்கப்படாதவரையில் ஒரு நம்பிக்கையே.
 
உண்மை: எந்த ஒரு நம்பிக்கையும் ஒரு சில பரிசோதனைகளால் நிருபிக்கப்பட்டால் அது உண்மையாக ஆகிறது.
 
பொய்: எந்த ஒரு நம்பிக்கை ஒரு சில பரிசோதனைகளால் நிருபிக்கப்படவில்லையோ அது பொய்யாக ஆகிறது.
 
(இங்கு பரிசோதனையின் நம்பகத்தன்மையைப் பற்றி விவாதிக்கவில்லை, அது நம்பகத்தன்மை உள்ள பரிசோதனையாக கொள்ளப்படுகிறது.)
 
இங்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டுக்கு மனிதன் பறப்பதை எடுத்துக்கொள்வோம், இது ஒரு 500 ஆண்டுகளுக்கு (சரியான ஆண்டு தெரியாததால் 500 என்று கூறியுள்ளேன்) முன்வரை மனிதன் பறப்பது ஒரு நம்பிக்கையே (பொய் என்று கூறுபவர்களும் இருந்திருக்கலாம்). அங்கே அவன் நம்பிக்கை இழந்து இருந்தால் அதற்கு மேல் எந்த ஒரு முயற்சியையும் செய்து இருக்கப் போவது இல்லை. அவனுக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்ததால் அது மேலும் முயற்சி செய்யப்பட்டு இன்றைய விமானம் கண்டுபிடிக்கப்படுள்ளது. இந்த பறக்கும் முயற்சி ரைட் சகோதரர்களுக்கு முன்பே தொடங்கிவிட்டது. அதில் ஏராளமானவர்கள் ஓரளவுக்கு பறந்தனர், சிலர் பறக்கும் முயற்சியில் இறக்கவும் நேர்ந்தது. அப்போது ரைட் சகோதரர்கள் நம்பிக்கை இழந்திருந்தால் நாம் இன்று விமானத்தில் பறந்திருக்க முடியாது.  இதே போல்தான் எடிசனின் மின்விளக்கும் (2000   முறை முயற்சி செய்தபின்புதான் இதை கண்டுபிடித்தார் என்று கூறப்படுவதுண்டு)
 
நம்பிக்கையும் வர்த்தகமும்…
 
எந்த ஒரு வர்த்தகமும் நம்பிக்கையின் பெயரிலேயே நடத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு வங்கியை எடுத்துக்கொள்வோம், இங்கு யார் வேண்டுமானாலும் சேமிக்கலாம், கடன் வாங்கலாம், அப்போது நம்மைப் பற்றி வங்கிக்கும் வங்கியைப் பற்றி நமக்கும் தெரியாது. வங்கியைப் பற்றி நமக்கு சொல்லுபவர் ஆடிட்டர் (தமிழில் என்ன?) நம்மைப் பற்றி வங்கிக்கு சொல்லுவது, அரசால் நமக்கு அளிக்கப்பட்டு இருக்கும் அட்டை (இடத்திற்கு), நம்முடைய வருமானம் பற்றிய நம்பிக்கை பத்திரம் (கடனை திருப்பி செலுத்த வசதி உள்ளவர்களா என்பதை அறிய). இதை சாதரணமாக நம்பிக்கை இன்மையாக பார்ப்பது பெருகி வருகிறது, அது நமது மேல் நம்பிக்கையை உருவாக்கிகொள்ள தேவையானது என்பதை புரிந்து கொண்டால் இந்த தொந்தரவு இருக்காது. அந்த வங்கியின் இடத்தில் நம்மை வைத்துப் பார்த்தால் இதன் தேவை நமக்குத் தெரியும். அடுத்தது நம்மைத் தெரிந்தவரே வங்கியில் இருக்கும் பொழுது இந்த பத்திரங்களை கேட்கிறார் என்று வைத்துப் பார்க்கும் போது  அது அந்த வங்கி அலுவலர் மீதான நம்பிக்கையைப் பெருக்கிக்கொள்ள தேவை என்பதை உணரலாம்.
 
இது அனைத்து வர்த்தகத்திலும் பொருந்தும். நம்மைப் பற்றிய ஒரு நம்பிக்கையை நாமோ (தேவையான அரசு பத்திரங்கள் அடையாளங்களை கொடுப்பதன் மூலம்) அல்லாத நம்மைப்பற்றி தெரிந்த வேறு ஒரு மனிதரோ அல்லது நிறுவனமோ கொடுக்கும் பொழுது (letter of guarantee) நம்பிக்கை உருவாக்கிக்கொள்கின்றன என்பதை உணரலாம்.
 
நம்பிக்கையும் அரசியலும்…
 
இந்த நம்பிக்கையே அரசியலில் முதலிடம் வகுக்கிறது, எப்பொழுது பெரும்பான்மை தொண்டர்களுக்கு தலைமையின் மேல் நம்பிக்கை இன்மை வருகிறதோ அதன் பின் அந்த ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்வது இயலாத ஒன்று என்றே சொல்லவேண்டும். அடக்கு முறையினால் சிறிது காலம் தள்ள முடியும் என்றே கொண்டாலும் அது நிலைப்பதற்கான சாத்தியக்க் கூறு  மிகக் குறைவு. இங்கு தலைமை என்று குறிப்பிடப்படுவதை அரசன் என்றும் கொள்ளலாம். அதே போல் எதிரணியினர் மீதான அவநம்பிக்கையும் (இதுவும் ஒரு நம்பிக்கையே) ஒரு சிறந்த ஆயுதமாக இருக்கிறது. எப்பொழுதெல்லாம் எதிரணியினரின் மேல் உள்ள அவநம்பிக்கை அதிகமாக தூண்டப் பெறுகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் அவர்களின் மேலான நம்பிக்கையை தூண்ட ஏறக்குறைய எதுவும் இல்லை என்று சொல்லலாம். இரண்டும் ஒரே சமயத்தில் நடந்தால் அந்தத் தலைவன் ஆட்சியைப் பிடிப்பது / தக்க வைத்துக்கொள்வது மிக எளிதானது.
 
நம்பிக்கையும் கடவுளும் மதமும் மற்றும் கடவுள் / மத மறுப்பாளர்களும்….
 
இதில் மொத்தம் முன்று நம்பிக்கையாளர்கள் இருக்கிறார்கள் 1 கடவுள் நம்பிக்கையாளர்கள், 2 மத நம்பிக்கையாளர்கள் 3 கடவுள் / மத மறுப்பாளர்கள் (இங்கு கடவுள் / மத மறுப்பாளர்கள் தனித் தனியாகவும் இருக்கலாம், எழுத்தின் வசதிக்காக சேர்த்து எழுதி இருக்கிறேன்.)
 
1 கடவுள் நம்பிக்கையாளர்கள்
 
இவர்கள் கடவுள் இருக்கிறார் என்பவர்கள், அதை எதிரணியினர் (#3) நிரூபிக்க சொல்லும்பொழுது அது அக உணர்ச்சி தொடர்பானது என்று கூறிவிடுகின்றனர் (இவர்கள் கடவுள் உண்மை என்று நம்புபவர்கள், அக உணர்ச்சியை நிரூபிக்க முடியாதே!) அல்லது அது எனது நம்பிக்கை என்பர் கூறிவிடுகின்றனர் (நம்பிக்கையை நிருபிக்கத்தேவை இல்லை / முடியாமலும் இருக்கலாம் உணர்ச்சி தொடர்பானது எனும் பொழுது.)
 
2 மத நம்பிக்கையாளர்கள்
 
இவர்கள் எனது மதத்தில் அதில் கூறப்பட்டுள்ள கடவுள்(கள்) (அல்லது தர்மம், மகா தரமாம், நிர்வாண நிலை…) , கட்டளைகள்,  வழிமுறைகள் மட்டுமே உண்மையானது மற்றதெல்லாம் அவருக்கு எதிரானது அல்லது ஒரு எதிர் சக்தி அல்லது ஒரு தவறான வழி என்று கூறுவர்.  இதில் இன்னும் சிலர் இதில் அவர்களுக்குப் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதில்  பிடித்தது மட்டும் சரி என்றும் பிடிக்காதவை தவறு என்றும் கூறுவர். அவருக்கு எந்த கருத்தும் இல்லாத ஒரு கருத்தை பற்றி எதுவும் கூறமாட்டார் (ஏனெனில் அது அதைப்பற்றிய ஒரு கருத்து அவருக்கு உறவாகும் பொழுது சொல்லக்கூடும்)
 
3 கடவுள் / மத மறுப்பாளர்கள் (இங்கு கடவுள் / மத மறுப்பாளர்கள் தனித் தனியாகவும் இருக்கலாம்)
 
இவர்கள் கடவுள் என்றோ மதம் என்றோ ஒன்றும் கிடையாது அதுவே உண்மை என்பர் (இது இவர்களின் நம்பிக்கைதான்). இதில் என்ன பிரச்சினை என்றால் எதிரில் இருப்பவர் கடவுள் / மதம் எனது நம்பிக்கை என்று சொல்லிவிட்டால் பேசுவதற்கு ஒன்றுமே கிடையாது (எதிரில் உள்ள நம்பிக்கையாளர் அந்த நம்பிக்கையினால் யாரையும் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்துவிட்டால்). ஆனால் இப்போது இருக்கும் தொல்லை இவர்கள் பேசுவது மற்றவரை பாதிக்கும் நம்பிக்கை உள்ளவரிடம் என்று புரியாமல் நான் எந்த தொந்தரவும் செய்யவில்லை ஆனால் கடவுள் இருப்பது உண்மை (இது அவரின் நம்பிக்கைதான்) என்று பேசத் தொடங்கும் பொழுது மறுப்பாளர் தனது கருத்தே உண்மை என்றும் அவர் சொல்லுவது தவறு என்றும் வாதிடுவர். இங்கே நடப்பது உண்மை என்று அவர் அவர் கருதிக்கொண்டிருக்கும் இரு வேறு நம்பிக்கைகளின் மோதல்தான். இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் இருவருக்கும் நம்பிக்கைக்கும் உண்மைக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெளிவாக இல்லை என்றுதான் கூறவேண்டும்.
 
மறுப்பாளர்களின் ஆகப்பெரிய வாதம் என்பது “இல்லாத ஒரு விஷயத்தை எப்படி நிரூபிப்பது?” (கடவுள் நம்பிக்கையாளர்களிடம் உள்ள ஆகப்பெரிய வாதம் அது எனது அக உணர்ச்சி என்பது) இதில் உள்ள ஒரு தெளிவின்மை என்னவென்றால் அப்படி என்றால் மற்ற அனைத்து உணர்சிகள் நட்பு, காதல், பாசம், வருத்தம் இதெல்லாம் எப்படி மற்றவருக்கு நிரூபிப்பது? ஒரே வேறுபாடு இதை மறுப்பாளர்கள் உணர்த்து இருக்கின்றனர் கடவுள் என்ற உணர்ச்சியை உணர்ந்ததில்லை என்பதை விட? அப்படி என்றால் உணராத உணர்ச்சி எல்லாம் இல்லாததா? சரி அக உணர்ச்சியில் இல்லாமல்  புற பொருட்களிலாவது இல்லை என்று நிரூபிக்க முடியுமா? என்றால் எந்த ஒரு பொருளைப் பற்றியும் யாருக்கும் முழுமையான அறிவு இல்லை (மிகச் சிறியதான அணுத் துகள்களைப் பற்றியும் முழுதும் அறிய இயலவில்லை, மிகப்பெரிய பிரபஞ்சத்தையும் முழுதும் அறிய இயலவில்லை, நடுவில் உள்ள எந்த பொருளையும் இன்னும் முழுதும் அறிய இயலவில்லை….). இன்னும் அறிவியல் தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது, இருக்கும். அப்படி என்றால் நமக்கு முழுமையாக தெரியாத பொழுது அது உண்மையின் அருகில் என்றுதான் கூற முடியும், நம்பிக்கைக்கும் இடம் இருக்கிறது என்று பொருள்.
 
இதிலிருந்து தெரிவது நம்பிக்கை இல்லாமல் வாழவே முடியாது, (முடியும் என்று ஒரு நம்பிக்கையும் இருக்கலாம்) ஒவ்வொரு நம்பிக்கையும் ஏதோ ஒரு தேவை (முக்கியமாக உளவியல், பொருளியல், வாழ்வியல்) கருதி அமைக்க / மாற்றி அமைக்க படுகின்றன. 
 
நமது நம்பிக்கையை மற்றவரின் பேரில் திணிக்காமல் அவர்களுடன் உரையாடி (வாதம் / விவாதம் செய்து அல்ல) நமது நம்பிக்கையை மாற்றி அமைத்து மிகச் சிறந்த மற்றவருக்கு தொந்தரவு இல்லாத நல்ல நம்பிக்கையை அடைவோம்.  

நிரந்தர பந்தம் 6 பின்னூட்டங்கள்

தேவை !!!

மார்ச் 1, 2010 at 11:46 முப (சொற்பொருள்) (, , )

எனக்கு ஒரு ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, எப்போதும் நாம் தேவையை தெளிவாக அறிந்துகொண்டால் அது நமது இலக்கில் “இருவதிலிருந்து ஐம்பது விழுக்காடு வரை இட்டுச்செல்லும்” என்பது. அதனால் நான் எப்பொழுதும் தேவையைச் சார்ந்தே இயங்குபவனாக இருக்கிறேன். அதனால் எனது பதி உலக  வாழ்க்கையை தேவையிலிருந்தே தொடங்கலாம் என்று நினைத்தேன்.
 
“தேவையை கணக்கில் கொள்ளாத எந்த ஒரு சித்தாந்தமும் / தரிசனமும் / மதமும் / இயக்கமும் தனது அழிவை தானே தேடிக்கொள்கிறது.”
 
தேவையின் அவசியம்…
 
யாருக்கு / எதற்கு எல்லாம் வேண்டும்? அனைத்து உயிர் வாழும் உயிர்களுக்கும் ஏதாவது ஒரு தேவை இருக்கிறது / இருக்கும்.  இருத்தல் என்று வரும்போதே அதற்கான தேவையும் சேர்ந்தே வருகிறது. அது உணவு, உடை, இருப்பிடம் என்று தொடர்ந்து கொண்டே செல்கிறது.
எப்பொழுதும் போல் நாம் நமது சுயநலத் தேவைகளைப் பார்ப்போம்.
 
தேவையை எப்படி எல்லாம் வரையறை செய்யலாம் என்று சிந்தனை செய்தபோது “தனி மனித தேவை மற்றும் சமுதாயத் தேவை”, “அகத்தேவை மற்றும் புறத்தேவை”, “உடனடித்தேவை மற்றும் எதிர்காலத்தேவை”, “அத்யாவசியத்தேவை, அவசியத்தேவை மற்றும் அனாவசியத்தேவை” … என்று வேறு வேறு வகைகளில் பிரிக்க முடிந்தது.
 
உணவு, உடை, இருப்பிடம், கல்வி, மருத்துவம் இவற்றை தனி மனித அத்யாவசியத் தேவையாக பிரிக்க முடிந்தது. இவை அனைவருக்கும் வேண்டும். இவை கிடைக்கவில்லை என்றால் மற்ற தேவைகளுக்கு எந்த பொருளும் கிடையாது. எப்பொழுதும் இவை கிடைப்பதற்கு தேவையானதை செய்தபிறகு மற்றதேவைகளை பற்றி கவலையை தொடங்கவேண்டும்.
 
உணவு, உடை, இருப்பிடம், மருத்துவம் இவை சிறுவர்களுக்கு பெற்றோர்களின் கவலையாக இருந்தது / இருக்கிறது / இருக்கும். கல்வியின் தேவை இரண்டு விதமாக அவசியமாக இருக்கிறது ஒன்று நமக்கும் நமது குழந்தைகளின் உணவு, உடை மற்று இருப்பிடம் இவற்றை தேடிக்கொள்ள, இரண்டு நமது அறிவை விரிவுபடுத்த.
 
கல்வியின் தேவையை பெற்றோர்களும் குழந்தைகளும் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் (இங்கு படிப்புக்கு ஆகும் பொருளாதாரச்செலவை பற்றி குறிப்பிடவில்லை). பெற்றோர்கள் இந்த கல்வியின் தேவையை குழந்தைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்லவேண்டும். மேலும் எப்படிப்படிப்பது, எதற்குப்படிக்கிறோம் (இந்த எதற்கு என்பது இப்போதும் இந்தியக்கல்வித் திட்டத்தில் சொல்லித்தரப்படுவதில்லை) என்பதை தெளிவாக குழந்தைகள் அறிந்துகொள்ளும் படி சொல்லித்தரவேண்டும். இதனால் நாம் நமது சந்ததியினருக்கு ஒரு தெளிவான சிந்தனையை அளிக்கிறோம்.
 
சமுதாயத் தேவைகள் உருவாவதற்கு காரணம் இரண்டு தனி மனித (அல்லது குடும்ப) அமைப்பிற்கு இடையே தேவையான ஒரு பொது விதிமுறைகளை உருவாக்குவதற்காகவே. அந்த இரண்டு தனி மனித அல்லது குடும்பம் வளர்ந்து அதிகமான குடும்பங்களை உள்ளடக்க முயலும் போது ஒரு அமைப்பு தேவைப்படுகிறது.  இப்படியே அரசன் அல்லது ஒரு அரசு அமைகிறது மேலும் அதற்கான சட்ட திட்டங்கள் வகுக்கப்படுகின்றன. இவற்றில் ஒரு சில தாழ்ச்சியும் ஒரு சில உயர்ச்சியும் இருக்கிறது, அதனுடைய முரணியக்கம் அந்த தாழ்ச்சியையும் உயர்ச்சியையும் மாற்றி மாற்றி எழுதிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
 
அகத்தேவை என்பது நமது மனதிற்கான தேவையாக வரையறுக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இதில்தான் கடவுள், காதல், நட்பு, வெறுப்பு போன்ற அக உணர்ச்சி சார்ந்த தேவைகளாக கொள்ளலாம். புறத் தேவைகள் என்பது நமது புற உணர்வுகள் (புலன்களால் உருவாக்கப்படுபவை) நல்ல மணம், இயற்கைக் காட்சிகள், பாடல்கள், கவிதைகள், வீரம் போன்றவை. இந்த புற உணர்சிகள் அக உணர்சிகளை பிறகு தூண்டலாம். எடுத்துக்காட்டாக நல்லதொரு காட்சி (புறம்) நம் மனதை மகிழ்ச்சியை (அகம்)  தூண்டலாம். இதில் அகம் சார்ந்த தேவைகள் பெரும்பாலும் நம்பிக்கை சார்ந்தே இருக்கும். இதை நம்மால் மற்றவருக்கு உணர்த்த முடியாது, சொல்லவே முடியும்.
 
மேலும் தேவைகள் என்பது ஒரு தனி மனிதனோ அல்லது ஒரு சமூகமோ அவர்களுடைய தேவையை முடிவு செய்யவேண்டும். இதிலிருந்து வெளியில் இருப்பவர் மற்றவருக்காக ஓரளவிற்கு மேல் எதுவும் செய்ய இயலாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் அவர்களுக்கு அந்த தனி மனிதரின் / சமுகத்தின் தேவையோ புரியவே புரியாது. அதே சமயம் ஒரு தேவை இருக்கிறது என்பதை அறியாத தனி மனிதனோ / சமூகமோ முன்னேறுவது மிகக் கடினம். அதற்கு வெளித் தூண்டல் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வெளித்தூண்டல் அவர்களுக்கு அந்த தேவை இருக்கலாம் (இருக்கும் என்று சொல்லக்கூடாது) என்பதை அறிய வைப்பதுடன் முடிந்துவிடவேண்டும்.
 
எப்பொழுதும் தேவைகள் மாறியபடிதான் இருக்கும் (இதில் உணவு, உடை, இருப்பிடம் வராது), அந்த மாறுதலை அறிந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும். இல்லை என்றால் ஒருதேவையை நிறைவேற்றும் போது அந்த தேவை இல்லாமல் ஆகி இருக்கக்கூடும்.   
 
அதேபோன்று தேவையை அடையும் வழிமுறையை தெளிவாக வகுத்துக்கொண்டு அணுகும்போது அந்தத்தேவையை அடைவது எளிதாகிறது. அதில் எப்போதும் நமது வழிமுறையின் சாதக பாதகங்களை தொகுத்துக்கொண்டு பாதகங்களை குறைத்தும் சாதகங்களை அதிகரித்தும் செல்லும் போது நமது தேவை எளிதாக நிறைவேறுகிறது.
 
“தேவையை அறிவோம், தேவையை அடைவது நோக்கி செயல்படுவோம்….”
புதிதாக சேர்த்தது.
 
இந்த பதிவை நேற்று முடித்து வீடு திரும்பிய பிறகு எனது மகனின் பள்ளியில் இருந்து (இரண்டாம் வகுப்பு) கிழே குறிப்பிடப்படுள்ளதைப்பற்றி  சொல்லிக்கொடுக்கவேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தார்கள், இந்த பதிவுடன் தொடர்புடையது என்பதால் இங்கே எழுதி உள்ளேன்.
 
“தேவைக்கும் விருப்பத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு…”

நிரந்தர பந்தம் 2 பின்னூட்டங்கள்